Drie generaties, één onvergetelijke rondreis door Nieuw-Zeeland

Van België naar de andere kant van de wereld

Na weken voorbereiden is het eindelijk zover. De koffers zitten vol warme kledij, speelgoed, peutermaaltijden en alles wat Robin onderweg nodig kan hebben. Ik geef eerlijk toe dat ik me vooraf afvraag of alles wel in de huurwagen zal passen en hoe de lange vluchten zullen verlopen. Gelukkig blijkt al snel dat die zorgen nergens voor nodig zijn.

Op Brussels Airport verloopt alles verrassend vlot. Robin kijkt haar ogen uit wanneer ze voor het eerst een vliegtuig ziet en krijgt onderweg extra aandacht van de bemanning. Ook haar oortjes lijken geen last te hebben van het opstijgen, een hele opluchting.

Via Dubai en Sydney vliegen we uiteindelijk richting Queenstown. Moe, maar vooral ontzettend benieuwd. Wanneer het vliegtuig langzaam tussen de besneeuwde bergtoppen daalt, weet ik weer meteen waarom ik ooit verliefd werd op Nieuw-Zeeland. Het uitzicht op The Remarkables is ronduit indrukwekkend en voelt als een warm weerzien.

Queenstown, opnieuw thuiskomen

Na het ophalen van onze huurwagen rijden we eerst langs de supermarkt. Dankzij Click & Collect hoeven we na de lange reis niet meer te winkelen en kunnen we meteen naar onze accommodatie rijden. Een kleine voorbereiding die achteraf goud waard blijkt.

Scenic Suites Queenstown verrast ons meteen. Het ruime appartement met uitzicht op de kabelbaan voelt als een echte thuisbasis voor de eerste dagen. Buiten is het kouder dan verwacht. Even later dwarrelen zelfs de eerste sneeuwvlokken naar beneden. Gelukkig hoort dat er in de Nieuw-Zeelandse winter gewoon bij.

Ondanks het frisse weer trekken we meteen de stad in. Queenstown bruist zoals ik me herinner. Gezellige cafés, sfeervolle straatjes en overal dat prachtige decor van bergen en Lake Wakatipu.

Onze eerste uitstap brengt ons met de Skyline Gondola bijna vijfhonderd meter hoger. Boven ontvouwen zich panoramische uitzichten over Coronet Peak, Cecil Peak en Walter Peak. Het is een uitzicht waar je onmogelijk genoeg van krijgt. In het Stratosfare Restaurant genieten we vervolgens van een uitgebreid buffet. Van verse salades tot warme gerechten en heerlijke desserts, alles smaakt nog beter met zo’n uitzicht erbij.

Na de lunch trekken we richting het begin van de Ben Lomond Track voor een iets pittigere tocht. We genieten volop van de frisse berglucht en de prachtige natuur. De volgende dag verkennen we Queenstown verder te voet, wandelen richting Frankton en maken ook een mooie tocht op Queenstown Hill. Zelfs na tien jaar voelt deze regio nog altijd even bijzonder.

Wist je dat?

Queenstown wordt vaak de avonturenhoofdstad van Nieuw-Zeeland genoemd. Je kunt er bungeejumpen, skydiven, mountainbiken, wandelen, skiën en varen, allemaal binnen dezelfde regio.

Te Anau, toegangspoort tot Fiordland

Na enkele heerlijke dagen rijden we richting Te Anau. De rit alleen al is de moeite waard. Uitgestrekte landschappen wisselen elkaar af en onderweg lijkt de tijd even stil te staan.

Bij Annies on Milford worden we hartelijk ontvangen. We installeren ons snel en vertrekken vrijwel meteen naar het RealNZ Visitor Centre voor een boottocht naar de beroemde Glowworm Caves.

De mysterieuze grotten zijn miljoenen jaren oud en vormen het thuis van duizenden kleine glimwormen. Zodra alle lichten uitgaan, verandert het plafond in een fonkelende sterrenhemel. Robin kijkt vol verwondering rond en ook wij blijven onder de indruk van dit bijzondere natuurfenomeen.

Doubtful Sound, de verborgen parel

Omdat Robin nog wat last heeft van de jetlag, passen we onze planning een beetje aan. Dat blijkt uiteindelijk een goede beslissing.

Samen met mijn mama vertrek ik vroeg richting Manapouri. Eerst varen we over Lake Manapouri, daarna brengt een bus ons via de spectaculaire Wilmot Pass naar Doubtful Sound.

De stilte hier is bijna onwerkelijk. Hoge bergen rijzen loodrecht uit het water op, watervallen storten naar beneden en overal om ons heen zien we pure natuur. Het duurt wat langer om hier te geraken dan bij Milford Sound, maar precies daardoor voelt Doubtful Sound extra bijzonder.

Wie Nieuw-Zeeland bezoekt en voldoende tijd heeft, mag deze excursie eigenlijk niet overslaan.

Milford Sound, ieder beleeft het anders

Terwijl ik bij Robin blijf, trekt Tim een dag later richting Milford Sound. Het weer zit iets minder mee dan tijdens onze uitstap, maar dat hoort nu eenmaal bij Fiordland. Regen zorgt hier net voor honderden extra watervallen die langs de steile rotswanden naar beneden stromen.

Zijn hoogtepunt? Kea’s, de nieuwsgierige bergpapegaaien van Nieuw-Zeeland, én enkele pinguïns die zich langs de kust laten zien. Die dieren kregen wij dan weer niet te zien tijdens onze boottocht. Dat maakt reizen net zo leuk, iedereen beleeft dezelfde bestemming op zijn eigen manier.

Fiordland van bovenaf

Voor we Te Anau verlaten, brengen we nog een bezoek aan Fiordland Cinema. Dat klinkt misschien als een vreemde activiteit tijdens een rondreis, maar de film “Ata Whenua, Shadowland” blijkt een absolute aanrader.

Vanuit de lucht zien we afgelegen valleien, fjorden en berggebieden die vrijwel onmogelijk bereikbaar zijn. Het maakt alleen maar duidelijk hoe immens en ongerept dit stukje Nieuw-Zeeland werkelijk is.

Na enkele dagen tussen de fjorden zetten we koers richting Dunedin, benieuwd welke nieuwe avonturen ons daar wachten.

Op naar Dunedin

Na enkele prachtige dagen in Fiordland zetten we koers richting Dunedin. De route voert ons door het binnenland van het Zuidereiland, langs glooiende heuvels en uitgestrekte landbouwgronden. Onderweg stoppen we voor de lunch in een typisch Nieuw-Zeelands koffiehuis. Geen hippe bedoening, wel een gezellige plek waar locals en reizigers elkaar ontmoeten. Precies dat maakt het zo charmant.

Onze gps besluit ons onderweg even op de proef te stellen en brengt ons naar een verkeerd adres. Gelukkig vinden we enkele minuten later alsnog ons motel, waar we hartelijk worden ontvangen. Veel tijd om uit te rusten is er niet, want er wacht ons meteen een van de hoogtepunten van deze regio.

We rijden helemaal naar het uiterste puntje van het Otago Peninsula voor een wildlife excursie. Alleen de rit ernaartoe is al de moeite waard. Smalle, kronkelende wegen slingeren langs steile kliffen met prachtige uitzichten over de oceaan.

Tijdens de wandeling spotten we verschillende zeeleeuwen die rustig op het strand liggen uit te rusten. Ook heel wat bijzondere vogelsoorten laten zich zien. De grootste publiekstrekkers zijn zonder twijfel de kleine geeloogpinguïns. Door het koude weer zitten ze gezellig opgebold in hun schuilplaatsen en komen ze maar af en toe nieuwsgierig naar buiten. Het blijft bijzonder om deze unieke dieren in hun natuurlijke leefomgeving te zien.

Wanneer de zon stilaan ondergaat, rijden we voorzichtig terug richting Dunedin. Op de donkere en kronkelende wegen is het extra opletten, maar eenmaal terug in de stad kijken we tevreden terug op een geslaagde dag.

Leuk weetje

Otago Peninsula is een van de weinige plaatsen ter wereld waar je de uiterst zeldzame geeloogpinguïn in het wild kunt bewonderen. Daarnaast leven er ook albatrossen, pelsrobben en Nieuw-Zeelandse zeeleeuwen.

Dunedin, een stukje Schotland aan de andere kant van de wereld

Voor we verder reizen, willen we natuurlijk ook nog iets van Dunedin zelf ontdekken. De stad ademt haar Schotse roots en dat zie je meteen aan de indrukwekkende Victoriaanse gebouwen.

We wandelen naar het beroemde treinstation van Dunedin, misschien wel het mooiste station van Nieuw-Zeeland. Tot mijn verrassing ontdek ik er zelfs een verwijzing naar Passendale. Een klein stukje België aan de andere kant van de wereld.

Robin heeft intussen vooral oog voor het speeltuintje voor het station. Terwijl zij zich uitleeft, genieten wij van het gezellige stadscentrum. Dat is misschien wel een van de leukste dingen aan reizen met een klein kindje. Je vertraagt automatisch en staat vaker stil bij de kleine momenten die een reis zo bijzonder maken.

Op weg naar Aoraki, Mount Cook National Park

Vandaag staat opnieuw een langere rit op het programma. Gelukkig valt er onderweg heel wat moois te ontdekken.

Onze eerste stop zijn de beroemde Moeraki Boulders. Verspreid over het strand liggen tientallen bijna perfect ronde rotsblokken, alsof iemand ze zorgvuldig heeft neergelegd. Volgens de Māori zijn het de overblijfselen van een eeuwenoude kano, terwijl wetenschappers verklaren dat ze miljoenen jaren geleden op natuurlijke wijze gevormd werden. Welke uitleg je ook verkiest, indrukwekkend zijn ze zonder twijfel.

Uiteraard maken we uitgebreid foto’s voor we onze reis verderzetten richting Mount Cook National Park. Onderweg worden de bergen steeds hoger en indrukwekkender. Het landschap verandert voortdurend en achter elke bocht wacht opnieuw een ander uitzicht. Nieuw-Zeeland blijft verbazen.

Slapen aan de voet van de hoogste berg van Nieuw-Zeeland

Bij aankomst in Mount Cook Village moeten we even zoeken waar we precies moeten inchecken. Eenmaal geïnstalleerd blijkt de kamer vrij eenvoudig ingericht, maar eigenlijk maakt dat weinig uit.

Wanneer we door het raam kijken, zien we besneeuwde bergtoppen die haast binnen handbereik lijken. Dat uitzicht alleen al maakt ons verblijf meer dan de moeite waard.

Tijdens het avondeten vragen we ons af hoe de helihike van morgen zal verlopen. Het weer in de bergen blijft immers onvoorspelbaar. We duimen alvast voor heldere omstandigheden.

Een droom die uitkomt op de Tasman Glacier

De volgende ochtend begint meteen spannend. Mama en Tim hebben een helihike gepland op de Tasman Glacier, maar daarvoor moet het weer zowel beneden als hoog in de bergen goed genoeg zijn.

Na een telefoontje krijgen ze eerst groen licht. Niet veel later staan ze onverwacht alweer terug aan de accommodatie. Door veranderende weersomstandigheden wordt de vlucht toch nog even uitgesteld. Gelukkig volgt enkele uren later het verlossende nieuws en kunnen ze alsnog vertrekken.

Wanneer ze terugkeren, spreken hun gezichten boekdelen. De vlucht over de Zuidelijke Alpen alleen al is onvergetelijk. Eenmaal geland op de gletsjer trekken ze samen met ervaren gidsen het ijs op. Ze wandelen tussen diepe spleten, helderblauwe ijsformaties en indrukwekkende sneeuwvelden. Volgens hen is dit zonder twijfel een van de absolute hoogtepunten van de hele reis.

Terwijl zij de bergen verkennen, maak ik samen met Robin een rustige wandeling. Later op de dag trek ik er nog met mijn mama op uit om de prachtige omgeving verder te ontdekken. De frisse berglucht, de stilte en de imposante natuur maken diepe indruk.

Mijn mama weet het nu al zeker. Aoraki, Mount Cook krijgt een ereplaats tussen haar favoriete bestemmingen van Nieuw-Zeeland.

Wist je dat?

Aoraki is met 3.724 meter de hoogste berg van Nieuw-Zeeland. Voor de Māori is deze berg een heilige plaats en speelt hij een belangrijke rol in hun cultuur en geschiedenis.

Lake Tekapo, een van de mooiste meren van het land

Vandaag wacht opnieuw een langere rit. Dat vind ik vooraf misschien nog het spannendst van de hele reis. Robin slaapt niet graag in de auto en uren onderweg zijn met een peuter vraagt nu eenmaal wat creativiteit. Gelukkig nemen we ruim de tijd en plannen we verschillende tussenstops.

Lake Tekapo is er daar absoluut eentje van. Het fel turquoise water steekt prachtig af tegen de besneeuwde bergtoppen. We wandelen naar de iconische Church of the Good Shepherd, waar net een trouwreportage bezig is. Niet moeilijk te begrijpen waarom zoveel koppels net deze plek kiezen.

Ook wij volgen een leuke traditie en stapelen enkele stenen langs de oever van het meer. Robin vindt het geweldig om mee steentjes te zoeken. Soms zijn het net die kleine momenten die het langst blijven hangen.

Na onze stop rijden we verder via Christchurch richting Kaikōura. Onderweg wisselen bergen en oceaan elkaar voortdurend af. Zodra de kust opnieuw in zicht komt, weten we dat onze volgende bestemming niet ver meer is.

Kaikōura, waar bergen en oceaan samenkomen

Onze accommodatie, The Fairways at Ocean Ridge, overtreft meteen onze verwachtingen. We verblijven in een ruime woning met grote ramen, veel natuurlijk licht en een prachtig uitzicht. Na enkele intensieve reisdagen voelt het heerlijk om even tot rust te komen. We bestellen iets lekkers, maken het gezellig en kruipen vroeg onder de wol. Morgen wacht opnieuw een bijzondere dag.

De volgende ochtend vertrekken mijn mama en ik naar de haven voor een walvissafari. Kaikōura is wereldwijd bekend als een van de beste plekken om het hele jaar door potvissen te spotten. Door een diepe onderzeese kloof vlak voor de kust is hier voortdurend voedsel aanwezig, waardoor de indrukwekkende dieren bijna permanent in de regio verblijven.

Vol spanning stappen we aan boord. De oceaan is kalm en iedereen tuurt voortdurend naar het wateroppervlak. Uiteindelijk krijgen slechts een handvol passagiers heel even een walvisstaart te zien voor het dier opnieuw in de diepte verdwijnt. Natuurlijk hadden we gehoopt op meer, maar dat is net het mooie aan wildlife. Je weet nooit wat de natuur voor je in petto heeft.

Tim en Robin kiezen intussen voor een bezoek aan de Kaikōura Seal Colony. Achteraf blijken zij de grootste gelukzakken van de dag. Tientallen nieuwsgierige pelsrobben liggen ontspannen op de rotsen of spelen in het water. Na onze boottocht spreken we af voor de lunch en rijden we samen nog even naar de kolonie, zodat ook wij volop kunnen genieten van deze grappige dieren.

Kajakken tussen zeehonden en walvissen

Alsof de dag nog niet bijzonder genoeg is, staat er in de namiddag nóg een avontuur op het programma.

Tim en ik trekken naar Kaikōura Kayaks. Na een korte briefing krijgen we warme kledij, een reddingsvest en natuurlijk een kajak. Op het strand oefenen we eerst enkele basisbewegingen, waarna we het water op gaan.

Al snel merken we dat zeekajakken best pittig is. De oceaan is voortdurend in beweging en het vraagt wat kracht om vooruit te blijven gaan. Gelukkig vergeten we die inspanning meteen wanneer de eerste zeehonden nieuwsgierig rond onze kajaks beginnen te zwemmen.

En dan gebeurt iets wat we nooit meer zullen vergeten. Plots duikt een walvis vlak naast ons op. Hij zwemt rustig onder onze kajaks door en komt even verder weer boven water. Alsof hij nieuwsgierig is naar zijn bezoekers. Even later verschijnt hij opnieuw. We proberen hem te volgen, maar hij is ons telkens een stap voor.

Niet veel later sluiten ook enkele speelse dolfijnen zich aan. Ze springen sierlijk door het water en lijken net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen.

Het is zonder twijfel een van de meest bijzondere wildlife ervaringen die ik ooit heb meegemaakt. Niet vanuit een grote boot, maar op ooghoogte, midden op de oceaan. Zo’n momenten maken een reis onvergetelijk.

Leuk weetje

Kaikōura betekent letterlijk “maaltijd van rivierkreeft” in het Māori. De regio staat niet alleen bekend om haar indrukwekkende zeeleven, maar ook om haar heerlijke verse kreeft, die je hier bijna overal op het menu terugvindt.

Marlborough Sounds, een plek waar de tijd vertraagt

Na alle wildlife trekken we verder naar een heel ander stukje Nieuw-Zeeland. Via Picton reizen we naar de Marlborough Sounds, een netwerk van groene schiereilanden, verborgen baaien en rustige inhammen.

Vanuit de haven stappen we aan boord van een boottransfer richting Furneaux Lodge. Meteen valt op dat deze boot veel meer doet dan alleen reizigers vervoeren. Overal staan dozen, pakketten en boodschappen die onderweg worden afgeleverd bij de verschillende lodges langs het water.

Robin vindt het geweldig. Ze kijkt nieuwsgierig naar alle dozen en verstopt zich lachend tussen de bagage. Het voelt bijna alsof we even meevaren met de postdienst van de Marlborough Sounds.

Na verschillende tussenstops bereiken we uiteindelijk onze lodge. Zodra we van boord stappen, valt de rust op. Geen verkeer, geen drukte, alleen het geluid van vogels en kabbelend water.

Furneaux Lodge ligt midden in de natuur en straalt een warme, gemoedelijke sfeer uit. Veel gasten komen hier om enkele dagen volledig tot rust te komen. Dat begrijpen we meteen.

Omdat we onze bagage voor de boottocht bewust beperkt hebben gehouden, besluiten we beide avonden in het restaurant van de lodge te eten. Dat blijkt allesbehalve een opoffering. De gerechten zijn heerlijk en de bediening is ontzettend vriendelijk, ook voor Robin, die meteen in de watten wordt gelegd.

Wandelen over de Queen Charlotte Track

De volgende ochtend nemen Tim en ik opnieuw de watertaxi. Dit keer worden we afgezet aan Punga Cove, waar een van de mooiste wandelroutes van Nieuw-Zeeland begint.

De Queen Charlotte Track slingert langs groene heuvels, stille baaien en schapenweides, met voortdurend prachtige uitzichten over het water. Onderweg steken we verschillende houten bruggen over en genieten we van de rust die deze regio uitstraalt.

Na enkele uren wandelen bereiken we opnieuw Furneaux Lodge. Een fris drankje op het terras smaakt op dat moment beter dan ooit.

In de namiddag trek ik samen met mijn mama opnieuw een stukje van dezelfde route op. Omdat we geen boottransfer hebben geregeld, wandelen we dezelfde weg terug. Dat blijkt helemaal geen straf, want het landschap ziet er vanuit de andere richting opnieuw helemaal anders uit.

Voor we terugkeren maken we nog een kleine omweg naar een indrukwekkende rimu boom. Met een leeftijd van meer dan duizend jaar is hij een van de oudste bewoners van deze streek. Wanneer je naast zo’n reus staat, besef je pas echt hoe oud en puur de natuur van Nieuw-Zeeland is.

Abel Tasman National Park, goudgele stranden en helderblauw water

Na een heerlijke boottocht door de Marlborough Sounds keren we terug naar Picton. Van daaruit zetten we koers naar Kaiteriteri, de ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan Abel Tasman National Park. Alleen de rit ernaartoe is al prachtig. Onderweg wisselen groene heuvels, wijngaarden en kleine dorpjes elkaar af.

Ook onze accommodatie stelt niet teleur. We verblijven op een hoger gelegen locatie midden in het groen. Het uitzicht is fantastisch en zowel een binnen als buitenzwembad én een sauna zorgen voor extra ontspanning na een actieve dag. Alleen de stevige klim van de receptie naar onze studio zorgt af en toe voor wat extra beweging, maar die nemen we er met plezier bij.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg richting Stephens Bay voor onze ‘Best Abel Tasman Day Trip’. Met een zodiac varen we eerst naar een groter schip, waarna we rustig langs de kustlijn van het nationale park varen.

Onderweg passeren we Split Apple Rock, een enorme granieten rots die perfect in tweeën lijkt gespleten. Volgens een Māori legende ontstond de rots na een ruzie tussen twee goden, terwijl geologen het verklaren door natuurlijke erosie. Hoe het ook gekomen is, het blijft een bijzonder zicht.

We meren aan bij Onetahuti Beach, waar een eerste wandeling op ons wacht. Wit zand, helder turquoise water en een dichtbegroeid regenwoud vormen hier samen een decor dat bijna tropisch aanvoelt. Even later wandelen we verder richting Te Pukatea Bay. De wandelpaden slingeren langs verlaten baaien en uitkijkpunten waar we telkens opnieuw even blijven stilstaan om van het uitzicht te genieten.

Abel Tasman voelt helemaal anders aan dan de rest van Nieuw-Zeeland. Waar de Zuidelijke Alpen indruk maken met ruige berglandschappen, overheerst hier een ontspannen vakantiesfeer. Het zachte klimaat maakt dit bovendien een van de zonnigste regio’s van het land.

Wandelen op het ritme van Robin

Ook de volgende dag trekken we opnieuw het nationale park in, deze keer vanuit Marahau.

We volgen een prachtig kustpad dat ons langs kleine baaien, houten bruggen en verschillende uitzichtpunten leidt. Het pad klimt af en toe stevig, maar telkens worden we beloond met panoramische vergezichten over de baaien.

Na een tijdje beslissen Robin en ik om even achter te blijven op een rustig strandje. Terwijl Tim en mijn mama hun wandeling verderzetten richting Anchorage Bay, geniet Robin volop van het zand en het water. Met een emmertje en een paar schelpjes is ze helemaal in haar element.

Dat is misschien wel het mooie aan reizen met een jong kindje. Je beleeft bestemmingen op een ander tempo. Je staat vaker stil, geniet langer van één plek en ontdekt hoe gelukkig een peuter kan worden van iets eenvoudigs als een strand.

Tim en mijn mama wandelen verder tot Anchorage Bay, waar een watertaxi hen terugbrengt naar Kaiteriteri. Wij spreken later opnieuw af en sluiten de dag af met een heerlijk diner in het vegetarische restaurant van het hotel. De gerechten zijn verrassend creatief en ontzettend lekker.

Leuk weetje

Abel Tasman National Park is het kleinste nationale park van Nieuw-Zeeland, maar tegelijk een van de populairste. Dankzij de vele watertaxi’s kun je wandelingen gemakkelijk inkorten of combineren, ideaal voor gezinnen.

Punakaiki, waar de oceaan het landschap vormgeeft

Onze volgende bestemming ligt aan de ruige westkust van het Zuidereiland. Vandaag hangen er donkere wolken boven de kust en af en toe valt er een stevige regenbui. Dat hoort er nu eenmaal bij aan de West Coast, een van de natste regio’s van Nieuw-Zeeland.

Gelukkig laat het weer zich niet kennen wanneer we aankomen bij de beroemde Pancake Rocks van Punakaiki.

Tijdens een korte wandeling volgen we houten vlonders langs indrukwekkende kalksteenformaties die eruitzien alsof iemand tientallen pannenkoeken op elkaar heeft gestapeld. Door de kracht van de Tasmanzee zijn in de rotsen spectaculaire blowholes ontstaan. Wanneer het hoogtij is, schiet het zeewater met enorme kracht metershoog de lucht in.

Zelfs met regen blijft dit een indrukwekkend natuurfenomeen. De woeste zee maakt het landschap misschien zelfs nog indrukwekkender.

Onze Hydrangea Cottage is klassiek ingericht, maar biedt alles wat we nodig hebben voor een comfortabele overnachting. Na een actieve dag kruipen we tevreden vroeg onder de dekens.

Franz Josef, slapen tussen de boomtoppen

Via Greymouth en Hokitika rijden we verder naar Franz Josef. Omdat we nog wat te vroeg zijn om in te checken, brengen we eerst een bezoek aan het West Coast Wildlife Centre.

Hier krijgen we eindelijk de kans om een van de bekendste inwoners van Nieuw-Zeeland van dichtbij te zien, de kiwi. In het wild laten deze schuwe nachtdieren zich amper zien, maar in het speciaal nagebootste nachtverblijf kunnen we ze rustig observeren.

Daarnaast ontdekken we ook de kleine blauwe pinguïns en de bijzondere tuatara, een reptiel dat al miljoenen jaren vrijwel onveranderd op Nieuw-Zeeland leeft. Het bezoek blijkt verrassend interessant en vormt een leuke afwisseling tussen alle natuurparken.

Daarna rijden we naar onze accommodatie en opnieuw worden we aangenaam verrast.

Deze keer slapen we in een sfeervolle treehouse, midden tussen het groen. Het voelt alsof we letterlijk tussen de boomtoppen logeren. De gezellige bar en het uitstekende restaurant maken het plaatje compleet.

Van alle accommodaties onderweg is dit zonder twijfel een van mijn persoonlijke favorieten. Hier zou ik gerust nog enkele dagen langer willen blijven.

Wānaka, de perfecte afsluiter van onze rondreis

Langzaam beseffen we dat onze reis bijna ten einde loopt. Vanuit Franz Josef rijden we verder richting Wānaka. Onderweg merken we dat het een stuk drukker is dan de voorbije weken. Ook bij de wandeling naar de Blue Pools zijn heel wat bezoekers op pad. Dat is ergens ook logisch, want deze route behoort tot de populairste stops langs de West Coast.

Na een laatste mooie rit bereiken we Edgewater Resort, onze thuis voor de komende drie nachten. De ligging is ideaal. Net buiten het centrum, pal aan de oevers van Lake Wānaka en omringd door bergen. Via een aangenaam wandelpad staan we in een kwartiertje in het gezellige centrum van Wānaka, terwijl we onderweg voortdurend genieten van het uitzicht over het meer.

Na drie weken rondtrekken voelt het heerlijk om even wat langer op dezelfde plek te blijven. We nemen de tijd om rustig te wandelen, iets langer te ontbijten en volop te genieten van onze laatste dagen in Nieuw-Zeeland.

Een uitzicht om nooit te vergeten

Onze eerste ochtend begint sportief. Samen wandelen we naar de top van Mount Iron, een geliefde wandeling bij zowel locals als bezoekers.

De klim is niet bijzonder lang, maar eenmaal boven begrijpen we meteen waarom deze wandeling zo populair is. Rondom ons ontvouwt zich een prachtig panorama over Lake Wānaka, de omliggende valleien en de besneeuwde bergketens in de verte. We blijven er een hele tijd genieten van de rust en het uitzicht.

In de namiddag trekken Tim en ik er samen nog op uit voor een stevigere uitdaging. We rijden langs Lake Wānaka naar het begin van de wandeling naar Isthmus Peak.

Met zijn zestien kilometer en flink wat hoogtemeters vraagt deze tocht behoorlijk wat inspanning. Stap voor stap klimmen we hoger, terwijl achter ons het uitzicht alleen maar indrukwekkender wordt. Wanneer we uiteindelijk de top bereiken, kijken we uit over zowel Lake Wānaka als Lake Hāwea. Twee helderblauwe meren, gescheiden door een smalle landstrook en omringd door de Zuidelijke Alpen.

Het is een pittige wandeling, maar zonder twijfel een van de mooiste die we tijdens onze reis maken. Voor wie graag actief reist, is dit absoluut een aanrader.

Leuk weetje

Lake Wānaka en Lake Hāwea zijn ontstaan door enorme gletsjers tijdens de laatste ijstijd. Hun opvallende blauwe kleur is te danken aan fijn gletsjerstof dat het zonlicht weerkaatst.

Nog één keer volop genieten

Onze laatste volledige dag brengen we bewust wat rustiger door. We wandelen nog wat langs het meer, snuisteren door de gezellige straatjes van Wānaka en genieten van de ontspannen sfeer.

Tim sluit zijn reis nog af met een flinke dosis adrenaline tijdens een spectaculaire jetboattocht. Met hoge snelheid scheert de boot rakelings langs rotsen en maakt hij de bekende 360 graden spins waar Nieuw-Zeelandse jetboats wereldwijd om bekendstaan.

Ondertussen geniet ik samen met Robin en mijn mama van een rustige wandeling langs het water. Het voelt fijn om onze reis op zo’n ontspannen manier af te sluiten.

’s Avonds schuiven we voor een laatste keer samen aan tafel in het restaurant van het hotel. Terwijl we terugblikken op de voorbije weken beseffen we hoeveel we samen hebben beleefd. Van besneeuwde bergtoppen en fjorden tot walvissen, zeehonden en eindeloze wandelingen. Het zijn herinneringen die we nog jarenlang zullen koesteren.

Tot ziens, Nieuw-Zeeland

Na drie onvergetelijke weken is het tijd om afscheid te nemen. We rijden richting de luchthaven van Queenstown. De huurwagen wordt ingeleverd, de koffers ingecheckt en niet veel later stijgt ons vliegtuig opnieuw op. Via Brisbane en Dubai vliegen we terug naar Brussel.

Wanneer de bergen langzaam onder ons verdwijnen, voel ik hetzelfde als tien jaar geleden toen ik Nieuw-Zeeland verliet. Dit is geen bestemming waar je maar één keer naartoe reist. Het is een land dat onder je huid kruipt.

Deze reis was totaal anders dan mijn eerste avontuur hier. Niet alleen omdat ik het land opnieuw ontdekte, maar vooral omdat ik het mocht beleven met de mensen die me het dierbaarst zijn. Samen herinneringen maken, Robin haar eerste grote reis zien beleven en mijn mama haar droom zien waarmaken, dat maakt deze rondreis voor mij extra bijzonder.

Nieuw-Zeeland blijft een bestemming die alles heeft. Ongerepte natuur, indrukwekkende wildlife, eindeloze wandelmogelijkheden, gastvrije inwoners en accommodaties waar je je meteen thuis voelt. Of je nu houdt van avontuur, rust, natuur of qualitytime met het gezin, dit land weet telkens opnieuw te verrassen.

Voor ons is één ding alvast zeker. Dit was geen afscheid. Alleen maar een tot ziens.